شماره ۱ - در ستايش يكي از حاكمان شرع

اي داده سپهر شرع را نور
از پرتو رأي عالم آرا
ناهيد ز مطربي كشد دست
گر نهي تو بر فلك نهد پا
از دست تو كلك معجز آثار
هم خاصيت عصاي موسا
دمساز كلام جان فزايت
با معجزه دم مسيحا
از تقويت شريعت تو
متقن همه جا بناي تقوا
از حكم توچرخ كي كشد سر
او راست مگر دو سر چو جوزا
از تهمت نقص و وصمت عيب
حكم تو چو ذات تو مبرا
از نسبت پستي و تنزل
طبع تو چو قدر تو معرا
در ضابطه مسائل نحو
آن نظم كه كرده طبعت انشا
كس در عرب و عجم نظيرش
نشنيده به هيچ نحو از انحا
تا نظم ترا ز بر كند چرخ
برداشته سبحه ثريا
افتاده مرا قضيه‌اي چند
اندوه نتيجهٔ قضايا
دردست فقير كم بضاعت
بود اندكي از متاع دنيا
آنرا به مكاريي سپردم
او رفته كنون به راه عقبا
صادق نفسان گواه حالند
در صدق چو صبح بلكه افزا
مگذار كه اين متاع بي‌قدر
تاراج شود چو خوان يغما