طلوع عيد

فردا كه مهر با رخ تابان و آذري
آهسته سر زند ز گريبان خاوري
زي بحر آسمان شود از ساحل افق
زرّينه‌كشتي فلك اندر شناوري
عيد آيد و سرور بجوشد به سينه‌ها
دل‌ها شود ز غصه و رنج و الم بري
گردد فراخ ساحت جولان آرزو
باز ايستد ز كج‌روشي چرخ چمبري
آيد به بزم عيش جوانان پاكدل
دلدار شيشه‌پيكر و مهروي چون پري
سيمين‌بران شوخ گهر دانه‌هاي دل
از يكدگر برند به آيين دلبري
باشد چو مار مست بر شاخ نسترن
گيسوي تاب‌خورده به بازوي مرمري
عاشق به نام عيد ببوسد لب نگار
هر آفتاب حُسن كند ذره‌پروري
ليكن طلوع عيد من آن‌صبح آرزو
كاين‌سان غمم فزوده، به تلقين مفتري
باري به عيدگاه محبت ز روي لطف
آيا كند به حال من خسته داوري؟
كابل، عيد قربان ١۳۳٥