نامهء دهم اندر دعاكردن و ديدار دوست خواستن

دل پر آتش و جانى پر از دود
تنى چون موى و رخسارى زر اندود
برم هر شب سحرگه پيش دادار
بمالم پيش او بر خاك رخسار
خروش من بدرد پشت ايوان
فغان من ببندد راه كيوان
چنان گريم كه گريد ابر آذار
چنان نالم كه نالد كبگ كهسار
چنان جوشم كه جوشد بحر از باد
چنان لرزم كه لرزد سرو و شمشاد
به اشك از شب فرو شويم سياهى
بياغارم زمين تا پشت ماهى
چنان از حسرت دل بر كشم آه
كجا ره گم كند بر آسمان ماه
ز بس كز دل كشم آه جهان سوز
ز خاور بر نيارد آمدن روز
ز بس كز جان بر آرم دود اندوه
ببندد ابر تيره كوه تا كوه
بدين خوارى بدين زارى بدين درد
مژه پر آب و روى زرد و پر گرد
همى گويم خدايا كردگارا
بزرگا كامگارا برد بارا
تو يار بى دلان و نى كسانى
هميشه چارهء بيچارگانى
نيام گفت راز خويس با كس
مگر با تو كه يار من توى بس
همى دانى كه چون خسته روانم
همى دانى كه چون بسته زبانم
زبانم با تو گويد هر چه گويد
روانم از تو جويد هرچه جويد
تو ده جان مرا زين غم رهايى
تو بردان از دلم بند جدايى
دل آن سنگدل را نرم گردان
به تاب مهربانى گرم گردان
به ياد آور دلش را مهر ديرين
پس آنگه در دلش كن مهر شيرين
يكى زين غم كه من دارم برو نه
كه باشد بار او از هر كهى مه
به فصل خويش وى را زى من آور
و يازيدر مرا نزديك او بر
گشاده كن به ما بر راه ديدار
كجا خود بسته گردد راه تيمار
همى تا باز بينم روى آن ماه
نگه دارش ز چشم و دست بدخواه
بجز مهر منش تيمار منماى
بجز عشق منش آزار مفزاى
و گر رويش نخواهم ديد ازين پس
مرا بى روى او جان و جهان بس
هم اكنون جان من بستان بدو ده
كه من بى جان و آنبت با دو جان به
نگارا چند نالم چند گويم
به زارى چند گريم چند مويم
نگويم بيس ازين در نامه گفتار
و گرچه هست صد چندين سزاوار
نباشد گفته بر گوينده تاوان
چه باشد اندك و سودش فراوان
بگفتم هر چه ديدم از جفايت
ازين پس خود تو مى دان با خدايت
اگر كردار تو با كوه گويم
بمويد سنگ او چون من بمويم
ببخشايد مرا سنگ و دل نه
به گاه مردمى سنگ از دلت به
مرا چون سنگ بودى اين دل مست
دلت پولاد گشت و سنگ بشكست
درود از من بداد شمشاد آزاد
كه دارد در ميان پوشيده پولاد
درود از من بدان ياقوت سفته
كه دارد سى گهر در وى نهفته
درود از من بدان عيار نرگس
كه دارد مر مرا از خواب مفلس
درود از من بدان ماه دو هفته
كه دارد ماه بخت من گرفته
درود از من بدان باغ شكفته
كه دارد خانهء صرم كشفته
درود از من بدان شاخ صنوبر
كه دارد شاژ بختم خشك و بى بر
درود از من بدان گلبرگ خندان
كه دارد مر مرا همواره گريان
درود از من بدان خود روى لاله
كه دارد چشمم آگنده به ژاله
درود از من بدان دو رسته گوهر
درود از من بدان دو خوشه عنبر
درود از من بدان عيار سركش
كه دارد مرمرا در خواب ناخوش
درود از من بدان ديباى رنگين
درود از من بدان مهناب و پروين
درود از من بدان سر و گل اندام
كه دارد مر مرا دل خسته مادام
درود از من بدان زلفين عطار
كه زو مر مشك را بشكست بازار
درود از من بدان چشم فسونگر
كه دارد مر مرا بى خواب و بى خور
درود از من بدان رخسار مهوش
كه دارد جانم از محنت بر آتش
درود از من بدان ماه دو هفته
كه دارد مر مرا بيهوش و تفته
درود از من بدان مشهور آفاق
كه دارد مر مرا از كام دل طاق
درود از من بدانگلروى خوشبوى
كه دارد سال و ماهم در تگ و پوى
درود از من بدانزلف رسن باز
كه دارد مر مرا مشهور شيراز
درود از من بدان ناز و عاتبش
كه آبم برد زنخدان خوشابش
درود از من بدانآيين و آن فر
كه دارد رويم از تيمار چون زر
درود از من بدان گنج نگويى
كه دارد پيشه با من كينه جويى
درود از من بدان خورشيد تابان
كه دارد حسن بر خورشيد گيهان
درود از من بدان روى چو گلبرگ
كه دارد شرم رخش رريزد ز گل برگ
درود از من بدان سرو سمن روى
كه ندهد همچو بوى او سمن بوى
درود از من بدان پيروزگر شاه
درود از من بدان بيدادگر ماه
درود از من بدان تاج سواران
درود از من بدان رشك بهاران
درود از من بدان جان جهانم
درود از من بدان جفت جوانم
درود از من بدان ماه سمن بوى
درود از من بدان يار جفا جوى
درود از من بدان كاورا درودست
مرا بى او دو ديده چون دو رودست
درود از من فزون از هر شمارى
درود از من فزون از هر بهارى
فزون از ريگ كهسار و بيابان
فزون از قطرهء دريا و باران
فزون از رستنى بر كوه و صحرا
فزون از جانوز بر خشك و دريا
فزون از روزگار هر دو دوران
فزون از اختران چرخ گردان
فزون از گونه گونه تخم عالم
فزون از نر و ماده نسل آدم
فزون از پر مرغ و موى حيوان
فزون از حرف دفترهاى ديوان
فزون از فكرت و انديشهء ما
فزون از از و هم و كيش و پيشهء ما
ترا از من درود جاودانى
مرا از تو وفا و مهربانى
ترا از من درود آتشنايى
مرا از ماه رويت روشنايى
هزاران بار چونين باد چونين
دعا از من ز بخت نيك آمين